Америкт бичсэн тэмдэглэл

Ойрд сэтгэл эмзэглүүлсэн нэг явдал тохиолдоод, эх гэдэг хэмжээлшгүй буянтны ачаар  хүмүүн заяаг олж  хязгааргүй хайранд нь бөмбөрч өссөн мөртөө яагаад түүнийгээ мартчихдаг юм бол гэж бодохоос ээжтэй минь адилхан санагддаг  намхан буурал эмээгийн өмнөөс гомдох ч шиг. Эмгэн хоёр охинтой. Тэд нь одоо нас сүүдэр жар гараад талийчихсан улс. Бага охин ганц охинтой, тэр нь гэрлээд хүү охин хоёр төрүүлсэн нь эмээгийн хувьд great grandchildren буюу манайхаар бол гуч гэх биз. Том хүүхэн хоёр хүүтэй, ахмад нь миний дүрсгүй найз Викигийн аав, харин отгон хүү нь гэрлээгүй, дөч дөхөж яваа эр бий.

Би Викигийн ээж болох орос хүүхэнтэй үерхэж тэднийхээр орж гараад явж байхдаа хоёр жилийн өмнө эмээгээ асрамжийн газраас гэртээ авчирч асрагч хөлслөн харуулах болсныг мэддэг юм. Анх танилцахад ерэн дөрвөн настай ч цайвар хүрнээр будаж хөвсийлгөн хэв оруулсан үстэй, нүүрээ хөнгөхөн кремдэж уруулаа бүдэгхэн будаад хар хослолыг цагаан цамцтай өмсөөд дэгжин загвартай гоёл зүүж алтан хүрээтэй харааны шил хамар дээрээ тохчихсон ганган эмээ хиймэл цагаан шүдээ ярсхийлгэн инээмсэглэж байж билээ. Түүнийг хараад ардаа бөөгнүүлээд хавччихсан үснээсээ ичиж дахиад очихоосоо өмнө урд гудамжны солонгос үсчинд орсон чинь  нээх онцгүй тайрчихсанд сэтгэл дундуурхан гарснаа санаж байна. 

 Эмээ жаахан уйддаг байсан байх надтай ярих дуртай, хааяа яваад очиход их баярлаж хажуудаа суулгаж байгаад л зургийн зузаан альбом дэлгэн, тавин хэдэн жил ханилаад хориод жилийн өмнө бурхны оронд одсон эр нөхөр, охид болон ач нарынхаа тухай ярина. Мөн нөхөртэйгөө олон орноор аялснаа ярихдаа заримдаа хольж будлих бөгөөд очсон газар бүрийнхээ дурсгал болгож авчирсан төрөл бүрийн гоёмсог  хийц загвар бүхий цайны халбаганы цуглуулгатай том жаазаа үзүүлэхдээ  өнгөрөн одсон жаргалтай цагаа дурсдаг байсан бол уу баяртайгаар инээмсэглэдэгсэн.

Хүн нас ахихаар  хиймэл шүднээсээ болдог ч  юмуу хэл нь ээдрээд үг яриа нь ойлгомж муутай байдаг ч ойлгосон дүр эсгэн магтаж урамшуулахад урам орж заримдаа нэг юмаа дахин дахин ярина.  Ховдог бүдүүн Вики тэр хоёр их ходий, хоолны цагаар  ширээн доогуур  сэмхэн идшээ хуваалцаж, заримдаа  тэвчээр алдаж хуцаад "хууль бус" юм хийж байгаа нь  баригдаж  хашаа руу хөөгддөг байлаа. 

Уурлаж бухимдах нь бараг үгүй, хэнтэй ч аятайхан соёлтой харьцдаг, хошин шогийн мэдрэмжтэй эмээгийн тухай нэг удаа сонссон маань  энд хэдэн жил амьдран америкчуудын талаар гадарладаг болж иймэрхүү явдлыг үзэхээрээ нэг болсон надад хүртэл   эвгүй санагдсан. Өтөлж хөгшрөөд хэн нэгний тусламж хэрэгтэй болсон үедээ асрамжийн газар амьдарч байр эд юмаа заран  төлбөрөө төлөөд хэдэн жил ч юм болсон эмээг гэр бүлийнхний хэн нэг нь тэндээс авах шаардлагатай болж л дээ. 

Яг нарийн учрыг мэдэхгүй бодвол мөнгө нь дууссан байх. Тэгсэн төрсөн хоёр охин нь авахгүй гэсэн байгаам. Аль аль нь байр сууцтай, нөхөртэйгөө л амьдарцгаадаг улс. Тэглээ гээд тэднийг буруушаах ч, гомдоллох ч  хүн алга, жирийн явдал мэт хүлээн авч  байх нь аав ээж, ах дүүгийн  хэлхээ холбоог ихэд эрхэмд тооцдог уламжлалтай орноос гарал үүсэлтэй  над мэтийн хүнд сонин санагдахаас биш энд хэн ч тоохгүй л дээ.

Ач охин бол хоёр жаахан хүүхэдтэй болохоор эмээг харж хандах бололцоо үгүй, нөгөө сийнгл ач хүү юун хүн асарч тэтгэх, тэгээд энэ хоёр ярьж байгаад гэртээ гаргаж авсан юм билээ. Миний л бодол ш дээ, Инга орос хүн болохоор л эмээгийнхээ төлөө санаа тавьж амралтын өдрүүдэд харж асардаг байсан байх.  Америк хүүхнүүд нөхрийнхөө эмээ байтугай төрсөн ээждээ ч хүйтэн хөндий, ёс төдий ханддагийг харж байсан юм байна. 

Сайхан сэтгэлт ач хүү, хамгийн гол нь бэр охиныхоо ачаар гачигдаж дутагдах юмгүй, хайр халамжинд  сэтгэл хангалуун хоёр жил болоод эмээ маань сарын өмнө  хадан гэртээ буцсан юм. Би тэр үед очоод эмээгийн амьдарч байсан өрөөг цэвэрлэж ор дэрний хэрэглэлийг сольж байтал дэрэн дороос нь нэг жижигхэн улаан хайрцаг унав. Тольтой шүүгээний өмнө байхыг нь харсан энэ хайрцгийг шалан дээрээс аваад онгойлгоод үзтэл найм ес орчим насны хоёр охины хуучирч бүдгэрсэн хар цагаан гэрэл зураг байлаа. Ард нь бичсэн нэрийг уншвал төрсөн хоёр охин нь мөн ажээ.

Тэд нь хааяа эргэж ирдэг ч хамгийн сүүлд нас барахаас нь сар гаруйн өмнө ирсэн гэнэ. Хөөрхий эмгэн охидоо зөндөө хайрлаж энхрийлж өсгөсөн байж таарна. Тэд нь өөрийг нь авахгүй гэснийг мэдээгүй байж ч болох юм. Мэдсэн ч өөрөө  америк хүн мөний тул тэднийгээ буруутгадаггүй ч байж магад. Гэхдээ л хаанахын хэн ч  бай эх хүнд өөрөөс унасан үр гэдэг хамгаас эрхэм дотно байх тул энэ насны амьдралаа дуустал тэднийхээ зургийг биедээ авч байж дээ. Мойнийж үрчийсэн гартаа эдгээр зургийг бариад гал нь бөхөж хонхойсон нүдэндээ нулимс гүйлэгнүүлэн  харан суухдаа хайртай тэднийгээ хүрээд ирэхгүй юм болуу гэж харуулдаж байсан биз гэж бодоход зүрх шимширч билээ.

Хоёр охинтой монгол аав ээж бол өтөлж өвгөрөхийн цагт тэднийхээ халуун дулаан сэтгэлээр хайрлуулах хамгийн баян улс аа.   Ерэн зургаан насны сүүдэр зооглосон тэрхүү жижигхэн  эмээ  орчлонгийн жамаар хагдарч одсонд нь биш өөр юманд харуусахын учир энэхүү бичлэгийг тэрлэв. Тэс өөр нийгмийн  хаа хамаагүй ондоо үзэл бодол, зан заншилтай хүмүүсийн  явдлыг  өөрийнхөөрөө хүлээн авч санаа юугаа чилээх нь  илүүц ч гэлээ чимээгүй өнгөрч тэвчсэнгүй. Уншигч авгайн сэтгэлд гунигийн сүүдэр тусгасан бол өршөөгөөрэй...